بعضی از آدمها فقط یک دهان بزرگند. همه وجودشان همان دهان

 بزرگ است. بدون کلمه ای برای فکر کردن و گوشی برای شنیدن،

تنها مدام حرف میزنند.

بعضی ها هم هیچی نیستند، به غیر از دوتا گوش.

از این بعضی ها، بعضی ها هستند که با هر دوتا گوشی که همه

وجودشان است فقط می شنوند. آماده اند که هرکس هرچیز گفت،

بشنوند و سر تکان بدهند. بعضی دیگر هم هستند که با یک گوش

میشنوند و از یک گوش می دهند بیرون! همان حکایت یک گوش در

 و یک گوش دروازه اند!

به هرحال هیچکدامشان به این درد نمیخورند که یک روز با آنها تا ته

 یک کوچه باریک و خلوت قدم بزنی و دو کلمه حرف حساب بگویی

و دو کلمه حرف صواب بشنوی.

هیچکدامشان به این درد نمیخورند که یک صبح برفی

یا یک غروب سپید و نارنجی ، دوتا لیوان چای بریزی و کنارشان

بنشینی و گل بگویی و گل بشنوی..

کسی باید باشد که هم شنیدن بلد باشد و هم حرف زدن...

با اینجور آدمهاست که درددل کردن می چسبد!